ديباچه كربلا همواره با انوار آسمانى خود بر دل‌هاى پاك مىتابد و هميشهء ايام نورافشان جان و جهانيان است . جاى جاى اين تربت مطهّر و قبه‌هاى نورانى يادآور شهامت و شجاعت و ايثار و از خودگذشتگى نيكان روزگار است . آنان كه از شراب سر به مُهر رَحِيقٍ مَخْتُومٍ نوشيدند و سرزندگى و بالندگى را به همگان اهدا نمودند و آرامگاهشان مأمن و پناهگاه كسانى شد كه نردبان قرب را به سوى حضرت دوست مىجويند . از آن ميان ، حائر حسينى ، عطر و بوى ديگرى دارد و در اين مكان دعاها به استجابت قريب‌تر است . در اينكه حائر را به كجا نام نهاده‌اند ، آرا و نظريات متفاوتى بيان شده كه پژوهشگر ارجمند « دكتر عبدالجواد كليددار » آن را به تحقيق و تفحص نشسته و جناب آقاى « مسلم صاحبى » آن را با ترجمه وزين خود ، گويا كرده و تحفه ره‌پويان كوى حسينى نموده است . بعضى از نويسندگان بر اين باورند كه حائر مجموعه صحن مقدس است ، گروهى ديگر محدوده گنبد برافراشته را حائر مىدانند ، دسته سوم روضه منوره و ساختمان‌هاى اطراف آن ، مثل رواق‌ها ، قتلگاه ، خزانه و . . . را حائر مىشمارند و حتى برخى از نظريه‌پردازان همه كربلا را حائر مىدانند . آنچه در فصول مختلف اين